áO fin Ao cabo
todo é un tremendo bUcle.
e eu aí, in the mIddle of the street,
like always,
facendo nada, deixando o tempo pasar.
agardándovos.
agardándotE (aínda que non te coñeza, e non te queira coñecer)
e vai e vén.
unha guerra fría interior.
...cuestionémonos...
domenica 12 agosto 2007
mercoledì 18 luglio 2007
Fechado el día que no supe responderme a mí misma porqué me palpitaba la mirada si la dirigía más allá de mis pensamientos
No guío ni dirijo, me acerco a mi futuro vagando a la deriva. Y el rumbo varía a cada compás. Son tantas sensaciones que no tienen descripición si no se han vivido antes. Son tantos los sentimientos que subyacen en un compás de 2/4 que entona tu nombre que me quedo en blanco sin saber qué teclas para acabar el texto.
Probablemente ni a mi me importe, sólo me gusta abusar de las cargas connotativas de cada mirada.
Parece que he aprendido a escribir por párraofos, que la piedra del suelo quema aún en estas tarde de decadencia. Me he quedado sorda y ya no oigo voces, ni "a veces", porque la pista terminó, cierran el ciber y yo me tendré que ir a casa con las ganas de contarle a alguien lo que ya sabemos: que a veces el mundo me supera, que la felicidad y la nostalgia se combinan día y noche en mi cuerpo para vestirme de princesa. Y echo de menos tantas cosas... y quiero que lleguen momentos que no permito cuajar.
Algo pasa, que mi discurso se ha nublado y no hablo sino escupo lo que por la mente me pulula. Y así doy buena cuenta de que soy tan YO como mis propias palabras.
Y, (otro y, y muchos más), la voz atronadora que siento dentro no me ayuda a concluír sino a no cesar y confiar en que quizá hoy, quizás cuando el mundo se sienta preparado para mí, el suelo dejará de modular temores para volverse firme y seguro.
Probablemente ni a mi me importe, sólo me gusta abusar de las cargas connotativas de cada mirada.
Parece que he aprendido a escribir por párraofos, que la piedra del suelo quema aún en estas tarde de decadencia. Me he quedado sorda y ya no oigo voces, ni "a veces", porque la pista terminó, cierran el ciber y yo me tendré que ir a casa con las ganas de contarle a alguien lo que ya sabemos: que a veces el mundo me supera, que la felicidad y la nostalgia se combinan día y noche en mi cuerpo para vestirme de princesa. Y echo de menos tantas cosas... y quiero que lleguen momentos que no permito cuajar.
Algo pasa, que mi discurso se ha nublado y no hablo sino escupo lo que por la mente me pulula. Y así doy buena cuenta de que soy tan YO como mis propias palabras.
Y, (otro y, y muchos más), la voz atronadora que siento dentro no me ayuda a concluír sino a no cesar y confiar en que quizá hoy, quizás cuando el mundo se sienta preparado para mí, el suelo dejará de modular temores para volverse firme y seguro.
lunedì 18 giugno 2007
Vientos del pueblo
De nuevo quieren manchar
mi tierra con sangre obrera
los que hablan de libertad
y tienen las manos negras
los que quieren dividir
a la madre du sus hijos
y quieren reconstruir
la cruz que arrastrara Cristo.
Quieren ocultar la infamia
que legaron desde siglos
pero el color de asesinos
no borrarán de su cara
ya fueron miles y miles
los que entregaron su sangre
y en caudales generosos
multiplicaron los panes.
Ahora quiero vivir
junto a mi hijo y mi hermano
la primavera que todos
vamos construyendo a diario
no me asusta la amenaza
patrones de la miseria
La estrella de la esperanza
continuarán siendo nuestra.
Vientos del pueblo me llaman
vientos del pueblo me llevan
me esparcen el corazón
y me avientan la garganta
así cantará el poeta
mientras el alma me suene
por los caminos del pueblo
desde ahora y para siempre.
De nuevo quieren manchar
mi tierra con sangre obrera
los que hablan de libertad
y tienen las manos negras
los que quieren dividir
a la madre du sus hijos
y quieren reconstruir
la cruz que arrastrara Cristo.
Quieren ocultar la infamia
que legaron desde siglos
pero el color de asesinos
no borrarán de su cara
ya fueron miles y miles
los que entregaron su sangre
y en caudales generosos
multiplicaron los panes.
Ahora quiero vivir
junto a mi hijo y mi hermano
la primavera que todos
vamos construyendo a diario
no me asusta la amenaza
patrones de la miseria
La estrella de la esperanza
continuarán siendo nuestra.
Vientos del pueblo me llaman
vientos del pueblo me llevan
me esparcen el corazón
y me avientan la garganta
así cantará el poeta
mientras el alma me suene
por los caminos del pueblo
desde ahora y para siempre.
domenica 17 giugno 2007
en proceso de metamorfose
Que pouco falta xa para que todo cambie. Da facultade ao traballo, de Pelamios a San Pedro, dos 21 aos 22 e todo en grata compaña. XD QUE CAMBIE TODO PERO QUE NON CAMBIE NADA!
mercoledì 13 giugno 2007
Non digas normal. A diferencia marca a identidade e a identidade vén marcada por esa ruptura coa norma. Se preciso camiñar núa para marcar a diferencia fareino, pero négome a ser un máis, que perde a súa esencia en non significar nada. O que pensemos, o que fagamos debe ser especial, porque a continuidade por sinerxia non nos serve. Non falo de amor, falo da xenialidade do ser.
Todos diferentes e iguais. Peculiares nun canasto cheo de madexas, vermellas, azuis, verdes...
Ti fuches diferente e iso é o que che fai especial.
Todos diferentes e iguais. Peculiares nun canasto cheo de madexas, vermellas, azuis, verdes...
Ti fuches diferente e iso é o que che fai especial.
martedì 12 giugno 2007
Tanto queda como nada, e nada é todo chegado este punto no que a incerteza abrangue todo e deixa claro que do meu futuro non sei nada.
Non quero falar en alto das cousas que se besbellan na miña corrente sanguínea, pero se non as digo, que vai ser de nós?
Nin Cicerón
Nin Aristóteles
Nin María
Falo complexo pq falan as entrañas, agora escrupulosamente viscerais
Non quero falar en alto das cousas que se besbellan na miña corrente sanguínea, pero se non as digo, que vai ser de nós?
Nin Cicerón
Nin Aristóteles
Nin María
Falo complexo pq falan as entrañas, agora escrupulosamente viscerais
venerdì 27 aprile 2007
Iscriviti a:
Post (Atom)
